« درحالىكه من بر حوض كوثر قرار دارم ، در مقابل من جماعتى از اصحاب من ربوده مىشوند و با شدّت كشيده مىشوند ، و به جانب چپ بازداشته مىشوند . و من هِىْ فرياد ميزنم : اى پروردگار من ! اصحاب من ! اصحاب من ! در جواب گفته مىشود : اى پيغمبر ! تو نميدانى كه بعد از تو چه حوادثى پيش آورده اند ؟ ! » بارى ، رواياتى كه دربارهء اختصاص حوض كوثر به أمير المؤمنين عليه السّلام وارد است ، چه از طريق شيعه و چه از طريق عامّه ، بسيار است ، و همگى متّفقاً يك معنى و يك مفاد را إجمالًا بيان مىكنند كه : مواليان و شيعيان و محبّان از آن بهره دارند ، و منافقان و دشمنان أهل بيت عليهم السّلام از آن بهره ندارند . هر كس از آن بياشامد سيراب ميگردد ، و ديگر إلى الأبد به دو تشنگى راه ندارد . و هر كس در آن رود پاك و پاكيزه ميگردد ؛ چون جنس آن آب طَهُور و مُطهِّر است ؛ صورت را درخشان مىكند و دل را جلا و صفا مىبخشد . و هر كس از آن منع شود ، صورتش سياه و بدنش كثيف و عَفِن و روحش آلوده و جگرش تشنه و تَفْته است . و إجمالًا كسى از آن بهره دارد كه ربطى و رابطه اى با ولايت داشته باشد ، و كسى منع مىشود كه رابطه اى با ولايت برقرار ننموده باشد . حقيقت حوض كوثر علم توأم با عمل است حال بايد ديد حقيقت آن حوض ، و ماهيّت آن آب چيست كه اين‌گونه آثار و خواصّى از آن مترقَّب است ، و اين‌گونه اختصاصاتى در آن مشهود ؟